Kerem Gönlüm'ün ilk 5 başlaması en azından ufak silkelenme göstergesi olabilirdi. Amma her şey Nicolo Melli'nin ilk çeyrekte oyuna girmesiyle belirlenmeye başladı. Ömer-Semih ikilisine karşı çabukluk avantajını dribbling üzerinden dahi kullanan Melli, İtalyanların 'x-factor' ismi oldu. Nitekim Melli'nin yine Ömer-Semih ikilisine ince kaldığını görmemek/görmezden gelmek ise ayrı bir umursamazlık içeriyor.
İkinci çeyrekte Travis Diener'ın takımı koşturmasıyla forvetleriyle beslenmesini çok iyi bilen İtalya da 2-3 numaralardan saymaya başladı. Özellikle Ersan-Gönlüm'e dönülen dakikalarda İtalyan kısaların penetrelerine çıkma gereği duyulmaması da işleri bayağı kolaylaştırdı tabii.
Yine soyunma odasından beklenen ateşlenme ortalıkta yoktu, hatta oyuna karşı hevesi bilinen oyuncular, sanki zorla bakkala gönderilen küçük çocuklar gibi dünyanın en büyük isteksizliğiyle parke üzerindeydi. Bu kadarı yetmiyormuş gibi şut sokabilen takıma alan savunması yapmak, hele ki bu alan savunmasını halısahadaki çakılı savunma zihniyetiyle yapmak sırf Pietro Aradori'den 17 sayıyla geri döndü 3. çeyrekte. Son çeyrekte de Aradori'nin bıraktığı yerden Gentile devraldı ve bayrağı gereken yere sağ sağlim ulaştırmayı başardı.
İşin kötü yanı İtalya gerçekten bu kadar iyi bir takım değil. Bu takımda Gallinari'nin skor potansiyeli ve Daniel Hackett'ın varlığı eksik. Hele ki dağılmaya meyilli mental yapıları göz önüne alınırsa bu maç onların uç noktaları olabilir. Bunun için Tanjevic'e teşekkür etmeliler. Kendisi hala İtalya'ya hizmetten geri kalmıyor zira.
Kayıtlar
0 yorum:
Yorum Gönder