Millilerin dillere destan hücum statikliği, Finlerin de maça yay gerisine dayalı hücumlarında isabetsiz girmeleriyle birleşince maç kör dövüşü gibi başladı biraz. Türkiye'de ilk sayının çeyreğin bitimine 3.20 kala serbest atış çizgisinden, ilk saha içi isabetinin de yine çeyrek bitimine 21 saniye kala Gönlüm'ün smacıyla geldiğini şuraya iliştirmek lazım. Tabii bunda 2013 yılında statik, isolation basketbolu oynamaya çalışan Türkiye'yle, rakibin şutları girmeyince yardım savunmasının suyunu çıkartıp boyalı alana set çeken Finlandiya'nın da büyük etkisi var.
Finlerin ikinci çeyrekteki rüzgarıyla devreyi de 32-19 önde kapaması, Türkiye soyunma odasından bir hareketlenme çıkabileceğini işaret ediyordu aslında. Fakat takımın en azından %40'ına yükselmeyi başardığı dönem, Kerem Gönlüm'ün parkeye adımını atıp bir şeyleri değiştirmek istediği son çeyreğin başlangıcına denk geliyor. Bir tane de pas verebilen (asist olup olmaması ikinci planda mecburen) guard olunca maç ortaya gelecek gibi olmuştu nihayet. Tabii maç sonunda 3 sayı geride olup da son molayı erken kullandıktan sonra, ihtiyaç duyulan hücum yerine saçma sapan bir tercih geldiği için de üzerine biraz tüy dikilmiş oldu denebilir.
Esasında bu kadar sürpriz olan bir şey yok ortada. Özellikle 2011'de çıkışına başlayan Finlandiya, karşısında en önemli iki silahı takıma turnuvadan sadece iki hafta önce katılmış, hücumu üzerine kurmak istediği oyuncusu aylardır profesyonel basketbol oynamayan ve elinde pas verecek guard'ı olmayan bir takım buldu.
'Bu mağlubiyeti acilen unutup önümüze bakmalıyız' gibi bir saçmalıktan koşar adım kaçılması gerekirken yine buna bel bağlanacak. Halbuki bu mağlubiyetler senelerdir unutulmayıp da ders alınmak için kullanılsaydı her şey daha farklı olabilirdi. En azından denklemin bir bilinmeyeni böyle çözülebilirdi. Diğer bilinmeyenler için farklı çözümlemeler gerek. Onlar da ayrı post konuları.
Kayıtlar
0 yorum:
Yorum Gönder